در خلاء که نه خدا بود و نه آتش

نگاه و اعتماد تو را به دعائی نا امیدوارنه  طلب کرده بودم ..

صدایت گرم است. گرم و آرام. می خندی و شادمانه برایم می گویی.

ساعت ها و ساعت ها. انگار سر بر شانه ام گذاشته باشی

 و دستانم سر بخورند روی موها

 و گونه هات. و تو پس از روزه های طولانی  در شب

 های غربت ، لب به افطار سخن گشوده باشی تا سپیده ی صبح ..

من اما خاموش و سال خورده، لب تر می کنم با گرمای حضورت

 و مست می شوم تا خود ِ روز.

روز می آید و مرا غرق می کند در تمام آن.

سایه ی ابر سیاه شوم رنگ می اندازد

 روی نارنجی ها و لیمویی ها و سبزها، و انحنای لبخندم زهرآگین می شود.

 یادم می آید رها شده ام میان جاده ای پر پیچ و خم و

 بیهوده دنبال نشان مقصد می گردم ..

 یادم می آید نشسته ای آن سوتَرَک و نگاهم می کنی با چشمانی نگران.

 لبخند می زنم و نگاهت گرمم می کند و فراموش می کنم که گم شده ام.
 

وسوسه ی غریبی ست،

در آن  سو آب دلم برای کشورم تنگ شده است و خاک ایران

   و این سو تو، که وسوسه ی دستان آب را پس می زنی و می خوانی مرا

 به سمت زندگی ..

گاهی حس ها آن قدر پررنگند که کلمات در مقابلشان تاب نمی آورند

 و به کرنش سر خم می کنند. آنچه بر من گذشت،

 آن چه بر ما گذشت، در کلمه نمی گنجد...

دنیا ایستاد

دنیا به نظاره ایستاد و من

در آغوشت سبز شدم

و زندگی ِ از یاد رفته را

زندگی کردم ..


و آغوشت

اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن . .

آنچنان دستخوش تقدیرم

آنچنان سیرم از زندگی

آنچنان سر خورده و پر از گناهم

که ماندنم بس پوچ و پر از اشتباه است

خواستم برگردم اما راه نیست

خواستم طی کنم ره هموار نیست

خواستم تا تکیه بر دیواری نهم .. اما .. دیوار نیست

تنهایم و تنهایی ام با تو پر است

گر چه سخت اما پر از زیباییست

دلخوش و مست از لحظه های بودنت

می بالم به خود از حضور بی تنت

گرمی دستت همیشه یارمه

مهربونیت همراه منه

شادمهر یک بامداد 24 اسفند 1387